با فرزندان مان دوست باشیم

با فرزندان مان دوست باشیم

خدیجه شریفی، آموزگار اصول صنفی

۹ عقرب ۱۳۹۸

810 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page

دوره‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم یک دوره‌ی متفاوت است. عصری با تکنولوژی و فناوری که کودکان و نوجوانان ما را درگیر خود کرده است. تمام آن چیزهای که امروز به‌نام تکنولوژی می‌شناسیم بیشتر ما را دچار یک نوع حس بیگانگی با افراد خانواده و حتی کودکان مان نموده است. دوری و فاصله گرفتن از کودکان در عصر کنونی ما را دچار یک نوع بحران درون فامیلی می‌سازد. بحرانی که ما آن را به‌نام تربیت نادرست یاد می‌کنیم. این تربیت نادرست و یا حتی بیگانگی پدر و مادر با فرزندان شان و یا هم برعکس آن، ناشی می‌شود از استفاده نادرست از فناوری جدید. برای تربیت درست و انسانی که ما از فرزندان مان توقع داریم باید با آنها دوست باشیم. دوستی در فضای خانه و خانواده به دور از مقام پدر و مادر بودن فضا را صمیمی‌تر می‌کند و زمینه‌ی آن را مساعد می‌سازد تا فرزند ما از مشکلات خود در بیرون و یا در رابطه‌‌های خود با دیگران با ما حرف بزند. رابطه میان اعضای خانواده هر قدر به هم نزدیک‌تر باشد به همان میزان زمینه‌ی گفت‌وشنود حرف‌ها بیشتر است و فرزندان ما بدون دغدغه، مشکلات شان را با ما در میان می‌گذارند. به جای سخت‌گیری‌های خانوادگی تلاش ما بر این باشد که با فرزندان خود بیشتر حرف بزنیم. محیط خانواده را طوری عیار سازیم که آنها بدون هراس از تنبه شدن حرف شان را با ما در میان بگذارند. خانواده‌های که رابطه‌ی دوستانه با فرزند شان دارند، دختر مادرش را دوست و پسر پدرش را همدم خطاب می‌کند و برای حل مشکلات شان به آنها مراجعه می‌نمایند. این گروه از کودکان و نوجوانان را آسیب‌های اجتماعی کمتری تهدید می‌کنند. چون آنها ترس از تنبیه شدن در خانه را ندارند و خانواده‌های شان تکیه‌گاه قویِ هستند که در هنگام رو‌به رو شدن با مشکلات به آنان پناه می‌برند. در این هنگام کودکان و جوانان یک نوع حس قدرت را در وجود شان احساس می‌کنند و زود در مقابل هر خواسته‌ی اجتماعی تسلیم نمی‌شوند. این گروه از آسیب‌های اجتماعی کم‌تری برخودار ‌اند. چرا؟ چون آنها این حس را دارند که خانواده قدرت و پشتوانه قوی برای آنها خواهد بود، کمتر پنهان کاری می‌کنند و بیشتر مشوره می‌گیرد.


نظرات:

زنده خو باشید.
تحلیل دقیق و عالی.

توسط: عزیزالله محسنی

(عقرب ۹, ۱۳۹۸)


ما در یک جامعه پدر سالار-مادر سالار زندگی میکنم اکثر از والدین جامعه ما بیشتر امر نهی میکند تا اینکه مشکلات فرزندان شان را بشنوند این دیواریست بین فرزندان و والدین
بر علاوه آصیب های تکنالوژی سخت گیری خانواده بر فرزندان
خصوصا بر دختران آصیب های جدی تری را بار می آورد

توسط: علم عیان

(عقرب ۱۱, ۱۳۹۸)


نظر شما چیست؟