صلح، ضرورتِ اصلی جامعه‌ی بشری

صلح، ضرورتِ اصلی جامعه‌ی بشری

شیرحسین مرادی، دهم ج

۴ میزان ۱۳۹۶

662 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

صلح ضرورتِ زیستن است. آنگاه که انسان‌ها از دل بدویت به اقلیم مدنیت پا گذاشت و زیستن را معنادار کرد، ضرورتِ موجودیتِ صلح که انسان‌ها را از حزنِ نقمتِ مفاصله و نبودنِ نعمت مراوده، نجات می‌بخشید، زیادتر و وافرتر گردید. بازپسین سردم‌دارانِ جوامع و پیش‌کسوتانِ مجامع از سرانجام دوامِ زندگیِ بدوی که واقعه‌ی جز فجایعِ ضد بشری، توحش و بربریت نداشت، وحشت کرده و هراسیدند. بعد از هراس‌های روحی و ضربت‌های جسمی، چنین نتیجه‌ای گرفتند، که باید برای ترویج فرهنگ رافت و صداقت و نیز سنتِ دوستی و آشتی که از مقوله‌ای بنام صلح که ریشه در فطرت انسان دارد و از عمق طبیعت بشر شعله می‌کشد، استفاده کند و همه‌ی بشریتِ بدوی و نفهمِ ددمنش و کج‌کنش را به رعایتِ چنین مقوله‌ی فطری و قانون اجتماعی تشویق و حتی ترغیب نمود، که چنین کردند و با این کار پسندیده و امرِ حمیده جامعه‌ی بشری را از زندانِ فردانیت در سرزمین دهشت رها کرده است و آینده‌ی درخشانِ همراه با صلح را برای جامعه‌ی بشری رقم زدند. و اما آنچه که لایق تدقیق و قابل تبیین است، نبود صلح فراگیر و سازشِ همه‌گیر در افغانستان- این دیار شیران و زادبومِ قهرمانان است که خیلی از بزرگ‌منشان و بازبینشان این سرزمینِ در آتش سوخته و پهنه‌ای در دود گیرکرده را رنج داده و در آتش سیاه جنگ و بدبینی می‌سوازند. صلح، یک ضرورت برای زیستن و تداوم حیات است. در افغانستان اما ضرورت به صلح بیشتر از دیگر کشورها احساس می‌شود. که با تاسف عمیق و یاسِ دقیق باید بیان کرد که تمامیِ ناامنی‌ها، شایعه‌سازی، بد‌آموزی‌ها، دروغ پردازی‌ها و هزاران عوامل مخرب و مخل دیگر ـ که نمی‌گذارد، تا دامن پرمهر صلح در این کشور گسترده شود و همه‌ی ساکنین این سرزمین در زیر لفافه‌ی آرامشِ همراه با آشتی زندگی کنند، از سوی فاجعه‌سازان روی صحنه و طرح‌ریزان پشت پرده، نشات می‌گیرد و پروژه‌ی نسل کشی را به پیش می‌برد. در چنین حالت، که وقاحت را به این‌سان بر ما تحمیل می‌کنند و صلح مان را که عظیم‌ترین عامل خوش‌بختی است آماج قرار می‌دهند، باید آرام ننشست و از رختِ‌خواب انزوا و کنجِ عزلت برخواست. برخواستنی که باید بی‌معنی و عاری از مفهوم نباشد تا بتواند در راه وحدت و هم‌دیگر پذیری موثر واقع شده و انسجام سرتاسری و همراه‌ با صلح را به میان آورد. آری خواهر و برادر!

من و تو، به حیث جوانِ این جامعه باید در قبال تخصص خویش تعهد اقتباس کرده و ارمغانِ نوین را به چنین جامعه ـ که از فقر فرهنگی می‌نالد و در آتش قوم‌گرایی می‌سوزد، نوید دهیم.

ما ره‌پویان وحدت، نوید دهندگانِ صلح، پویندگانِ آگاهی و جویندگانِ آزادی خواهیم بود!


نظر شما چیست؟