معرفت، میزبان گروه تیاتر نگار

معرفت، میزبان گروه تیاتر نگار


پنجشنبه ۲۹ سرطان ۱۳۹۶ لیسه‌ی عالی معرفت میزبان گروه تیاتر “نگار” بود که این گروه برای نمایش تیاتر، از ولایت هرات به کابل آمده بودند.

نمایش تیاتر نگار با موضوع حقوق زن و چالش‌هایی که از نگاه سنتی و تمایل به رفتار مدرن در جامعه به وجود می‌آید، در ادیتوریم فرانسس دوسوزا، در لیسه‌ی عالی معرفت اجرا شد که توسط حاضرین در ایدیتوریم مورد تشویق گرم قرار گرفت.

در این نمایش، شمیلا بِهاری معاون سفیر هالند در افغانستان نیز حضور داشت و اعضای گروه نگار را تقدیر کرد. همچنان خانم بهار، در رابطه به موضوع تیاتر نمایش داده شده از حاضرین در نمایش، سوال‌هایی کرد. ایشان با توجه به نقش فرهنگ سنتی حاکم در افغانستان، از چالش به میان آمده میان نگاه مدرن و ارزش‌های سنتی، از مخاطبان نظر خواهی کرد که عده‌ای از اشتراک کنندگان بیرون رفت از فرهنگ متعصبانه‌ی سنتی در مورد زن‌ها را نا ممکن ندانستند و برای بیرون رفت از مشکلات جنسیتی یادآور شدند که برای ساختن یک جامعه‌ی انسانی، هم مردان جامعه و هم زنان جامعه باید با دید انسانی پرورش بیابند. در ادامه ایشان در این مورد یادآور شد و گفت: هرگاه تصمیم پیشرفت و رسیدن به ارزش‌های انسانی وجود داشته باشد، بدون شک به آن می‌رسیم و این کار صرف توسط خود زنان میسر است که در این مسیر به صورت پایدار و استوار گام بردارند.

گروه تیاتر نگار که توسط محبوبه برات مدیریت می‌شود تا کنون نمایش‌های گوناگونی در مورد محرومیت زنان در مکان‌های مختلف اجرا کرده اند که با استقبال گرم مخاطبان مواجه شده است.

خانم برات که تیاتر نگار را برگرفته از تجربه‌های شخصی در زندگی خودش بیان می‌دارد، اضافه می‌کند که در صورت قربانی شدن فرخنده‌ها، رخشانه‌ها و… باید صدای رسای بیان این قربانی گرفتن‌ها باشد و برای رسیدن به زندگیِ سالم که در آن حقوق زن و مرد مساوی باشد، کوشش شود.

محبوبه برات مسوول گروه تیاتر نگار، در مصاحبه‌ای که با برنامه‌ی”میز هفته”ی رادیو معرفت داشت، از چالش‌های عمده در جامعه یادآوری کرد؛ اما راه بیرون رفت از این چالش‌ها را ناممکن ندانست. ایشان ضمن حاکم بودن فرهنگ بدبینانه نسبت به هنر را، نشان از ناآگاهی در مورد حقوق انسانی و درگیر بودن مردم با مسایل سنتی می‌داند و اما از ظرفیت‌های موجود در بیان احساس‌های هنری و استقبال مردم از آنها، ابراز خوشبینی می‌کند. از سویی خانم برات از فرهنگ ناسالم تماشای نمایش‌های تیاتر و فیلم از طرف مخاطبان، نیز به عنوان چالش یادآوری کرد؛ اما آن را با وجود گذشته‌ی نه چندان سالم فرهنگی مردم -که دور از تعامل با موضوع‌های هنری بوده اند، عادی خواند و خاطر نشان کرد که از “پیس-پیس‌ها و حرف زدن‌ها و خندیدن‌های مخاطبان در جریان نمایش ناراحت نمی‌شود”. خانم برات در جواب سوالی که وضعیت هنر در ولایت هرات چگونه است، و اینکه با وجود وضعیت امنیتی بهتر نسبت به کابل، چرا به کابل برای ادامه‌ی کارهای‌شان آمده است، گفت: با وجودی که ولایت هرات از نگاه امنیتی بسبت به کابل بهتر است و ظرفیت‌های بالای فرهنگی از طرف مردم وجود دارد؛ اما زمینه‌ی درست و آنچنانی از طرف مراجع بالای دولتی برای کمک به هنرمندان و هنرجویان مساعد نمی‌شود. ایشان، افزود: اگر کابل دارای سینما و مکان‌های تمرینی است؛ اما با وجودی که شرایط کلی در اینجا نسبت به هرات نا سالم تر است ولی در هرات هیچ مکانی برای تمرین نداشتیم و در خانه‌های خود تمرین می‌کردیم.

نگاه فرهنگی تفاوت جنسیتی، وابستگی بالای مردم به ارزش‌های سنتی و از سویی، پروژه‌ای بودن برنامه‌های آگاهی‌دهی در جامعه، از چالش‌هایی است که علاوه بر نگاه طولانی و پروسه‌ای کردن راه‌حل‌ها، زمان زیادی می‌طلبد و عبور از سنت‌های که در بستر ناآگاهی، سالیان سال ارزش‌های ماندگار مردم بوده است، دشوار است؛ اما با وجود سرازیر شدن کمک‌های زیاد خارجی و به اجرا درامدن پروژه‌های گوناگون در رابطه به حل بحران تعصب‌های انسانی، تا کنون گزارش مطمیینی از کاهش خشونت‌ در برابر زنان و ایجاد فرهنگ سالم اجتماعی از هیچ ارگانی به نشر نرسیده است و این در حالیست که همه روزه شاهد خبرهای ناگواری در پیوند به خشونت‌های جنسیتی در سراسر کشور هستیم.

و اما، آیا می‌توان امیدوار بود که راه پروسه‌ای شدن کارها هموار است و مدت زمان رسیدن به زندگی عاری از خشونت و انسانی، دیگر قربانی‌های سنگین از مردم نمی‌گیرد؟

 


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn