نسبت به فرزندان خود واقع‌بین باشیم

نسبت به فرزندان خود واقع‌بین باشیم

غلام‌حسین رامش، آموزگار اجتماعیات

۲۹ سرطان ۱۳۹۸

148 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page

«آلبرت انشتین» می‌گوید: «هر کسی یک نابغه است؛ ولی اگر یک ماهی را از روی توانایی‌اش در بالا رفتن از درخت قضاوت کنیم، آن ماهی تمام عمرش را با این باور زندگی خواهد کرد که یک احمق است». کما این که ماهی باید در آب زندگی کند، اگر نابغه هم باشد، در درون آب است نه در بالا رفتن درخت. بی‌ربط نیست که مصداق این حرف را در دنیای کودکان و نابغه‌گی کودکان در درون این دنیا قضاوت کنیم.

تعدادی از والدین، همین‌که کودکان خود را به مکتب و مدرسه روان می‌کنند، بعد از چند سالی انتظار نابغه بودن از کودک را دارند. سوالات خارج از محدوده‌ی دنیای کودکی و دانش‌آموزی می‌پرسند و انتظار دارند که «ماهی‌ای باشد که بتواند در درخت بالا برود». چنین انتظاری از دانش‌آموز  باعث می‌شود که او یک عمر به این باور زندگی خواهد کرد که یک احمق است. انتظار بیش از حد، کودکان را سر خورده می‌سازد. او مجبور می‌شود به چیز‌های بزرگ‌تر از این دنیا فکر کرده تا توقع خانواده را برآورده سازد. با دنیای از سوال‌های نا جواب قرار می‌گیرد و نهایت خودش را یک احمق فکر می‌کند.

به جای توقع بیش از حد، بیایید محدوده‌ی دنیای کودکان را درک نموده و نظر به دنیای آنها انتظار داشته باشیم. از محدوده‌ی دنیای خودش سوال بپرسیم. پرسش‌کردن را یاد بدهیم. ویژگی‌های بارز و مثبت‌اش را پالایش دهیم. گاهی به‌جای سوال‌کردن، جواب‌دادن هم یاد بدهیم تا درنهایت خودش را احمق فکر نکرده و نابغه‌ی دنیای خودش باشد.


نظر شما چیست؟