انسانیت؛ ارزشی که گم کرده‌ایم

انسانیت؛ ارزشی که گم کرده‌ایم

محمد رضا حسینی، دانش‌آموز صنف هشتم

۲۸ جوزا ۱۳۹۷

527 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

قلمم را در دست می‌گیرم و انشایم را آغاز می‌کنم. انشای که با بودنش تفسیر تمام خوش‌بختی کامل می‌شود و در نبودنش سرچشمه‌ی تمام بدبختی‌های جامعه‌ی بشری بزرگ‌نمایی می‌کند. انشای من درباره‌ی انسانیت است. انسانیتی که سال‌هاست ما با آن بیگانه‌ایم. انسانیتی که قرن ما روزگار مرگ آن است. قرنی که اعتبار مردانگی را نامردها تحدیر می‌کنند و صلاحیت انسان را حیوان صفتان می‌سنجند. قرنی که شاید حیوانات برای کوچک شمردن هم‌، به هم‌دیگر انسان بگویند.

هرچند هرانسانی درک مختلفی از رسالتش در زندگی دارد، یعنی درک رسیدن به کمال الهی، ارزش به حرمت انسان و اطرافیانش تا احساسی که خواهان خوش‌بختی همگان است. در این میان، اما درک من از کمال الهی “انسانیت” است. به نظر من وقتی یک انسان بزرگ شمرده می‌شود که انسانیت در وجود او ریشه‌های ژرف و عمیقی داشته‌باشد.

با وضعیت حاکم در جهان ما، نمی‌دانم در کدام نقطه‌ای از جهان در آرزوی بازیافتن انسانیت ایستاده‌ایم. حتا واژه‌ی انسانیت هم غریب می‌نماید، تنها در قالب شعارها از آن یاد می‌شود؛ اما در عمل چیزی به اجرا گذاشته می‌شود که بیشتر از هرچیزی به پوچی این دنیا و نداشتن ارزشی به نام انسانیت، نزدیک می‌شویم. یادش بخیر در گذشته دروغ‌گو دشمن خدا بود؛ ولی امروز کثافت‌کاری‌های بزرگ‌تر از دروغ می‌شود؛ اما کسی نگران نیست. حتا بیان از انسانیت هم دروغ است؛ ولی احساس نبود این ارزش خیلی کم به نظر می‌رسد، حتا گاهی از کاربرد آن در موارد لازم هر خبری نیست.

کسی انسانیت را می‌فهمد که نامش انسان، ادعایش آدمیت، کلامش انسانیت و رفتارش صمیمت باشد، نه آدم باشد و نه انسان و نه دوست و رفیق صمیمی. تنها صاف باشد و صادق. پشت سایه‌اش خنجری نباشد، برای دریدن، هیچ نگوید، فقط همان باشد که سایه اش صاف و یک رنگ می‌نمایاند. نیاز نیست که کارهای زیادی برای بزرگ نشان دادن خود مان بکنیم. انسانیت خود نهایت کار بزرگی‌ست؛ پس بیاییم بزرگ باشیم، بزرگ شدن را تمرین کنیم و بعد، بزرگ شدن را تعلیم دهیم.

آدم‌ها انتخاب کرده‌اند که آدم بمانند ولی انسان‌ها با تغییر تعریف زندگی تغییر کردند. آری! آدم‌ها و انسان‌ها هردو انتخاب دارند؛ پس انتخاب شما چیست؟ می خواهید یک آدم  معمولی باشید یا یک انسانی که با ارزش انسانیت زندگی می‌کند؟

 


نظر شما چیست؟