مادر

مادر

هادی اکبری، دانش‌آموز دهم ج

۲ سرطان ۱۳۹۸

166 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page

مادر اوج هنر نمایی خداوند است. مادر تنها کسی‌ست که بدون هیچ در نظرداشتی به تو عشق می‌آموزد، مهر می‌ورزد. او تنها کسی‌ست که اگر فرزندش او را ناراحت کند، آن را بدون کینه و نفرت می‌بخشد. او تنها انسانی‌ست که بدون منت بر فرزند و خانواده‌اش تلاش و کوشش  می‌نماید، سعادت و خوشبختی فرزندش را می‌خواهد. مادر تنها  کسی‌ست که فرزندش را از خودش بیشتر دوست دارد و عمر گران‌بهای خود را صرف فرزندش می‌کند .

اگر قبل از به دنیا آمدن خویش بگوئیم، مادر تنها کسی‌ست که تمام دردها و سختی زندگی را به جان خریده و از خون استخوانش فرزند خود را تغذیه می‌کند تا فرزندش سالم به دنیا بیاید. وقتی چشم به جهان دیگری می‌گشایم، چشمان به دنیای دیگر باز می‌شود. مشکلات مادر نیز بیشتر می‌شود. دوران شیردهی، دورانی‌ست که مادر از خواب خود، می‌گذرد تا فرزندش راحت بخوابد. بیدار شدنی فرزندش در ناوقت‌های شب و سروصدای بی‌وقفه فرزندش او را از آسایش و راحتی باز می‌دارد.

سوالی که می‌توانیم از خودمان بپرسیم، شخصا خودمان گذشته از نیمه‌ی شب شرعی صدای که باعث بیدار شدن ما از خواب می شود، چه عکس‌العملی در مقابل آن از خود نشان می‌دهیم؟ آیا باعث ناراحتی و اعصاب خرابی ما نمی‌شود؟ آیا بد خلقی نمی‌کنیم؟

مسلما ناراحت می‌شویم، بد خلقی می‌کنیم؛ اما مادر از آسایش و خواب شیرین خود می‌گذرد تا فرزندش بتواند راحت و آسوده بخوابد.

مادری که آرزو دارد روزی فرزندش بزرگ شود، نور دیده‌اش شود و در آسایش و راحتی باشد تا شاید عصای دست مادرش در کهن سالی شود.

هر چه در وصفش بگویم کم است! با مادر می‌توان مجله ساخت، کتاب و رساله نوشت. او را نمی توان با یک ورق، یک قلم ناتوان و دستان ضعیف توصیف کرد. بعضی اوقات قلم یاری نمی‌کند، یا به‌دنبال قشنگ‌ترین کلمات و زیباترین واژه‌ها می‌گردم که باز هم کلمات و واژه‌ها در وصف مادر عاجز می‌مانند. مادر، مادر، مادر واقعا خیلی توصیف کردنش سخت است. هر آنچه بگویم کم است. عشق مادر به فرزندش عشقی‌ست بی انتها، حد ندارد؛ اما ما فرزندان مسلما که قدرش را نمی دانیم. با سختی‌های که مادر کشیده و از خود گذشتگی‌های که مادر برای فرزندش انجام داده است، هنوز هم دیر نیست بیایید از حالا شروع کنیم، بیاید بیندیشیم که رفتارمان در قبال زحمات مادر چطور و چگونه است؟

نه تنها مادر بلکه پدر هم زحماتی مثل مادر کشیده است؛ اما متقاوت تر از زحمات مادر…! حد اکثر انسان ها قدر چیزهای را که در اطراف شان هست، نمی‌دانند. بیایید قدر خانواده(پدر و مادر )را بدانیم. که اینها همیشه و مدام با ما نیستند! بیایید تلاش و کوشش نماییم  با پدر و مادر مان طوری رفتار کنیم که توقع ما از فرزندان آینده‌ی مان هست. خوبی مسلما خوبی می آورد. از همان دست که داده‌ای از همان دست پس خواهی گرفت .

قدر آینه را بدانید که چو هست، نه آن موقع که افتاد و شکست!!!


نظر شما چیست؟