گزارش از سخنان بانو فرانسس دوسوزا در برنامه افتتاح ادیتوریم فرانسس دوسوزا

گزارش از سخنان بانو فرانسس دوسوزا در برنامه افتتاح ادیتوریم فرانسس دوسوزا
زمان 1395/12/14
مکان لیسه عالی معرفت
برگزار کننده موسسه ارتقای ظرفیت مدنی معرفت

توضیحات:

لقانی، آموزگار زبان انگلیسی، قبل از دعوت فرانسیس دوسوزا برای ایراد سخنانش، نکته‌هایی را در مورد جایگاه زبان در اکادمی زبان‌های معرفت بر زبان راند. او از نگاه وسیع و جامعی که در معرفت در رابطه با زبان وجود دارد، سخن گفت و یادآوری کرد که در یک  تعریف کوتاه، زبان تجلی فکر است و آموزش زبان، آموزش تفکر است و تفکر محتوای زبان را تشکیل می‌دهد. او گفت که زبان تنها ساختاری از کلمات و جملات نیست، ظرفی برای حمل محتوا و معنا است. وی تأکید کرد که زبان را نباید در حد ابزار تقلیل دهیم. زبان نقشی فراتر از ابزار و یا نقش ابزاری دارد و معنای عمیقی را با خود حمل می‌کند. وی گفت که زبان به فراگرفتن و یادگرفتن گرامر و قواعد دستوری زبان خلاصه نمی‌شود. این کار زبان را شقه شقه می‌کند و زبان با این شقه شقه شدن به یک جسد مرده و بی‌روح تبدیل می‌شود. او هم‌چنین گفت که در رویکرد اکادمی زبان‌های معرفت، آموزش زبان با اجتناب از هرگونه دخالت زبان مادری فارسی یا بشتو صورت می‌گیرد. زبان باید به طور مستقیم و بی‌واسطه آموزش داده شود. در غیر این صورت، دانش‌آموز از زبان حس مستقیم نمی‌گیرد، بلکه ملغمه‌ای می‌شود از زبان‌های مختلف، و زبان را از خلوص و صفایی آن محروم می‌سازد.

فرانسیس با سلام بر همه‌ی حاضران گفت از حضور در این جایگاه فوق‌العاده احساس خوشی و افتخار دارد. او از حضورش در معرفت و در مراسم افتتاح ادیتوریم فرانسیس دوسوزا، به عنوان نقطه‌ای در پایان یک سفر دراز پانزده ساله یاد کرد و گفت که در جریان این سفر دستاوردهای زیادی فراهم شده است. او تصریح کرد که دستاوردهای معرفت که «توسط معلمین و همه‌ی کسانی که در این محفل حضور دارند» فراهم شده است، «فراتر از هرگونه انتظاری است که می‌توانستیم داشته باشیم».

وی گفت پانزده سال قبل، در سال ۲۰۰۲، برای اولین بار دوست عزیزم، عزیز رویش را ملاقات کردم. بسیار افتخار می‌کنم که او را دوست عزیزم خطاب کنم. آن روزها، مکتب معرفت به تازگی از پاکستان به کابل انتقال یافته بود و به تعداد ۳۷ یا ۳۹ دانش‌آموز را در سنین مختلف از هفت ساله تا سی و سی و پنج ساله در سه نوبت روزانه در یک حویلی کوچک و محقر با امکانات فوق‌العاده محدود آموزش می‌داد. اما آن‌چه معرفت را از همان زمان متمایز می‌ساخت، نگاه آموزشی‌ای بود که در عقب برنامه‌های آن وجود داشت. عزیز رویش با ما از نگاهش در مورد افغانستان سخن گفت؛ از اهمیت آموزش برای همه، مخصوصاً برای دختران، از دموکراسی. عزم، اراده و شکیبایی در بنیاد معرفت اساس همه‌ی موفقیت‌هایی بود که در پانزده سال بعد به دست آمد. این پانزده سال زمان کوتاهی است؛ اما در همین زمان کوتاه، معرفت اعتبار بزرگ خود را در عرصه‌ی ملی و بین‌المللی، با موفقیت، و با حمایت اولیا و همه‌ی شما که اینجا هستید، حاصل کرده است. به همین دلیل، امروز در افتخار و خوشی‌هایی که معرفت به دست آورده است، همه‌ی شما به یک سان اشتراک دارید.

فرانسیس از نگاه الهام بخش معرفت، از نظام آموزشی جامع، از سهم خانواده‌ها، از فراغت صددرصدی دانش‌آموزان به عنوان رهبران آینده‌ی کشور، از موفقیت‌های آنان در دانشگاه‌های امریکا و اروپا و کانادا و استرالیا و کشورهای دیگر به عنوان بن‌مایه‌های موفقیت معرفت یاد کرد.

فرانسیس گفت: معرفت برای آن‌چه انجام می‌دهد و آن‌چه در پیش رو دارد، از یک دید روشن و سنجیده‌شده‌ای برخوردار است و گام به گام به سوی تحقق نگاه خود حرکت کرده و هم‌چنان حرکت می‌کند. او گفت که معرفت با مقاومت در برابر مشکلات گوناگون مالی، اجتماعی، سیاسی و ناملایمات بی‌شمار شکیبا و صبور ایستادگی کرده است.

او حس مالکیت جامعه بر اعتبار و امکانات معرفت را از ویژگی‌های مهم معرفت قملداد کرد و گفت که با این حس مالکیت معرفت بقا و استمرار خود را ضمانت می‌کند. فرانسیس تأکید کرد که معرفت به روشنی ثابت ساخته است که آموزش مهم است. دموکراسی، اعتقاد، امید و مقاومت مهم اند.آموزش دختران و توجه معرفت به فراهم کردن فضای آموزشی سالم برای دختران از ویژگی‌های دیگر معرفت است. فرانسیس گفت: تجربه‌ی جوامع مختلف بشری نشان داده است که آموزش دختران اساس توسعه و رشد کشور است. این تجربه در شمال افریقا، خاورمیانه، جنوب آسیا و هر کشوری دیگر به اثبات رسیده است. آموزش دختران و زنان، توسعه و رفاه کشور را در تمام عرصه‌ها ضمانت می‌کند. آموزش یک دختر، آموزش یک خانواده است، آموزش یک خانواده، آموزش یک جامعه و آموزش یک ملت است. به همین دلیل است که می‌گویم آموزش دختران در معرفت، این مکان تعلیمی را از هر جهت متمایز می‌سازد. او گفت این هدیه‌ای است که شما در هیأت معلمان و خانواده‌های معرفت به جامعه تقدیم کرده اید.

فرانسیس سخنانش را با نقل قولی از کتاب جیف سترن، نویسنده‌ی کتاب «واپسین هزار» به پایان برد. جیف می‌گوید تمام کشور، گاه‌ناگاه در تاریکی فرو می‌رود؛ اما تنها یک جا است که در آن چراغی روشن است و آن معرفت است. می‌خواهم بگویم که چراغ معرفت، مشعل امید، به طور مداوم روشن است. من به همه‌ی شما سلام می‌دهم و از این‌جا اعلام می‌کنم که ما به حمایت خود از شما از هر طریق و با هر امکانی که بتوانیم، برای ایجاد آینده‌ا‌ی بهتر ادامه می‌دهیم.


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page