فیلسوفان کوچکی که همواره می‌پرسند

فیلسوفان کوچکی که همواره می‌پرسند

امان فرهمند، آموزگار ادب فارسی

۵ اسد ۱۳۹۸

271 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page

باری دانش‌آموز کلاس اول، از مادرش پرسید: «شیشه از چه‌ چیز ساخته شده است»؟ مادر، در جواب او گفت: «از سنگ». او دوباره پرسید: «پس چرا وقتی با سنگ می‌زنیم می‌شکند»؟ مادر،  برای او جواب قناعت‌بخشی نداشت و فقط در پاسخ گفت: «وقتی کلان شدی، می‌فهمی». شاید اکثر ما در محیط خانواده، شاهد پرسش‌های زیاد کودکان‌ بوده‌ایم و گاهی هم به سوال آن‌ها پاسخ داده‌ایم و گاهی با قهر جواب آن‌ها را داده‌‌ و جمله‌ی مشهوری را تکرار کرده‌ایم: «ده کار کلانا دخالت نکن.» این زشت‌ترین پاسخی بوده است که برای کودکان داده‌ایم و از آن‌ها فرصت ابراز نظرکردن را گرفته و از همان کودکی ذهن شان را با سیم خاردار عرف‌های ناپسند، حصاربندی کرده‌ایم. فرصت شخصیت‌بخشیدن را از آن‌ها عامدانه گرفته‌ایم، آ‌ن‌ها را کودکان گوشه‌گیر، ترسو و خجالتی ساخته‌ایم و به این افتخار کرده‌ایم که فرزندم در حضور بزرگان حرفی نمی‌زند و به کارهای خودش مشغول است. کودکان اکثراً بعد از سنین یک یا دو سالگی به شناخت ابتدایی دست پیدا می‌کنند و همه‌چیز با گشودن زبان، برای آن‌ها معماگونه و نو به نظر می‌رسند و برای همین است که از همه چیز می‌پرسند و از آسمان و ریسمان قصه می‌کنند. بر ماست که فرصت سوال‌کردن و ابراز نظر را از آن‌ها نگیریم و ذهن آن‌ها را قالب‌بندی نکنیم و بگذاریم که آن‌ها از همه‌چیز بپرسند و به شناخت پدیده‌های تکراری نایل آیند و دست به اکتشافات جدیدی بزنند که ما متوجه آن نشده‌ایم و یا ذهن قالب‌بندی شده‌ی ما، فرصت کشف آن را نداشته است و در نهایت اگر به کودکان فرصت داده شود، آن‌ها همه فیلسوف اند.


نظرات:

دوره آموزش که برای طفلان میباشد از دوره میباشد که بیشتر به همه چیز اهمیت میدهد، و در دنبال جمع اوری معلومات میباشد. پس بنا براین ما باید برای اطفال مان اهمیت قائل شویم، و وقت دهیم برایشان، نگویم مصروفم، نمیتانم ووو
زیرا انوقت کینه ای در دل جا میگیرد و فکر میکند من برایشان مهم نیستم، یا من مثل ان طفل مقبول، قدبلند وو نیستم که فامیلم برای من اهمیت قائل نمیشود. اگر امروز وقت دهد فامیل بارای اطفال مان به یعقین که فردا انها وقت شانرا صرف فامیل شان میکند. چنان گفته که هر عمل یک عکس العمل دارد، پس امروز کشت درست کن تا فردا حاصل بهترتری بدست اوری.

توسط: Parwiz Rahimi

(اسد ۵, ۱۳۹۸)


بسیار مطلب مهمی را نوشتید واقعا که همینطوراست
این درحالیست که ۸۰ فیصد شخصیت یک انسان الی سن ۸ سالگی شان تکمیل میشود و ۲۰ فیصد باقیمانده از ۱۰۰ الی سن ۱۸ سالگی .
به این دلیل هرکسی که ۱۸ ساله میشود در کشورهای جهان اول دیگر خودکفااند وخودانها تصمیم زندگی خودهارامیگیرند.
ونیز رایج است بیشترین تمرکز بر تعلیم و تربیت اطفال زیر ۸ سال دارند و سرمایه گذاری خوبی میکنند مردمان جهان اول.
من باشماموافقم
با احترام شاه نظری

توسط: احمدشانظری

(اسد ۵, ۱۳۹۸)


به نظر من کودکان مانند ورق سفیدی و والدین و اجتماع هم مانند خودکاری می مانند که توسط آن، این ورق که سفید است پر از رنگ می شود.

توسط: محمد قیس قاسمی

(اسد ۱۲, ۱۳۹۸)


نظر شما چیست؟