معلم؛ معمار شخصیت انسان

معلم؛ معمار شخصیت انسان

علی مهدوی

۱۸ میزان ۱۳۹۸

144 بار


این صفحه را به اشتراک بگذارید:

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Print this page

چه سهل و سخت است نوشتن و سخن‌گفتن از کسی که او در تک‌تکِ واژه‌هایم قد می‌افروزد و در تن کلماتم نفس می‌کشد، از او که هر خلوتم پر از حضور اوست، از کسی که خورشید در نگاهش متولد می‌شود، کسی که مزرعه‌ی خشک اندیشه‌ام را با باران لطف و مرحمتش آبیاری کرد. به این اساس توصیف مقام شامخ معلم در پیکر کلمات و ترکیبات نمی‌گنجد و هیچ نویسنده‌ای را قدرت و یارای سخن گفتن از مقام والای معلم نیست. آنچه را که درین سیاهه چیده‌ام ادعای توصیف مقام معلم را ندارد، بلکه برای ادای یک مسوولیت و رسالت وجدانی گرد آمده تا به پیشگاه کسی که از «آ»ی آب تا «ی»ی یاب نویسنده را رهنمایی کرد و هم‌دم و هم‌نفسش بود، سر تعظیم فرود آورد و ادای دین کند.

معلم معمار شخصیت انسان، سازنده‌ی روح، روان و تفکر آدمی‌ست. تعلیم از خدا آغاز شد، توسط پیامبر ادامه یافت و اینک این مسئولیت بزرگ به دوش معلم است. پس کار معلم خدایی و نقش او پیغمبر‌ی‌ست. در وصف تعلیم و معلم و آموختن و آموزگار همین بس که اساس جهان توسط معلم و برپایه‌ی تعلیم گذاشته شده است. آن ذات ازلی و ابدی قبل از هر چیزی یک «معلم» است و قبل از هر پیام و کلامی با انسان از تعلیم سخن گفته است.

اگر در یک نگاه سطحی و ابتدایی معلم را به همان معنای تعلیم‌کننده فرض کنیم، در میان کسانی که اصطلاحاً  به آن‌ها معلم خطاب می‌شوند، همه یک‌سان نیستند. به خاطر باید داشت که اساساً همه معلمان خوب نیستند، «معلم خوب» نیز «خوب» به دنیا نمی‌آیند و خوب زاده نمی‌شوند، بلکه از زندگی و فراز و فرودها و عروج و افول‌های زندگی خوب بودن را می‌آموزند و برای دیگران می‌آموزانند.

معلم خوب با اتکاء به دانش و بینش خود، به رسالتش ایمان دارد و به شغلش عشق و به دانش‌آموزان و مکتبش مهر می‌ورزد. خستگی را در ذهن و ضمیر او راه نیست. او رفتن به مکتب، حاضر شدن به محل وظیفه، ایستادن در جلو تخته‌ی صنف و مصاحبت با دانش‌آموزان را عاشقانه دوست دارد و مسئولیت و رسالتش می‌داند. معلم خوب پیامبری‌ست در ختم سلسله‌ی رسالت، امامی‌ست بعد از زنجیره‌ی امامت و پیشوایی‌ست سخت‌کوش و با متانت.

معلم در کلیتش تافته‌ای جدابافته‌شده از جامعه نیست. معلم در جامعه به دنیا می‌آید، در جامعه رشد می‌کند، در جامعه نفس می‌کشد و در جامعه زندگی می‌کند. در هر جامعه‌ ارزش‌های خاصی وجود دارد و نهادینه شده است. یک معلم خوب نیز قبل از هر چیزی یک مرد خوب، یک زن خوب، یک مادر خوب، یک پدر خوب و در یک نگاه یک «انسان خوب» است. یک معلم خوب در ختم هر ماه، بیش از آن‌که از گرفتن معاش و امتیازاتش شادی و طرب داشته باشد، از انجام مأموریت و به ثمر نشستن تلاش و کوشش خود خوشحال است. او مرحله به مرحله حاصل تلاش و تقلایش را در سیمای کودکانِ دانش‌آموزش می‌بیند و نظاره‌گر است.

معلم خوب در خانه و محله، در کنار دختر و پسرش به دانش‌آموزانش می‌اندیشد، همان‌گونه که نمی‌تواند در کلاس، مکتب و در جلو تخته‌ی صنف از خانواده و جامعه‌اش قطع علاقه کند.

معلمی که دانش‌آموزانش را متکی به فهم و درک خودش بار آورد و جهان دانش‌آموزان را به اندازه‌ی جهان‌بینی خودش ترسیم کند، معلم خوب نیست. معلم خوب دانای مطلق، عقلِ کل و همه چیز فهم نیست. او در عین حالی که می‌آموزاند خود نیز می‌آموزد. معلم خوب صنف را در ذهن دانش‌آموز یک مکان آموزشی می‌سازد، نه پناه‌گاهِ از سر ناگزیری. معلم خوب آن نیست که زیادتر درس دهد، بیشتر سخن ‌گوید و دیرتر در کلاس درس باقی ‌ماند، بلکه معلم خوب آنست که محتوای کم را با زبان گیرا و در زمان مشخص برای دانش‌آموزانش بیاموزاند. معلم خوب در لبانش لبخند، در کلامش مهر، در نگاهش عشق و در تک تک لحظه‌هایش حس مسئولیت‌پذیری موج می‌زند. معلم خوب یاد نمی‌دهد، بلکه فضای مناسب برای یادگیری را فراهم می‌سازد.

 


نظرات:

بنام خدای که خوانندگی را آموخت.
من با نبشته های فوق موافق ام، البته این همه یاد آوری های که شد دروصف یک معلم عمومی بود. شاید خیلی از معلمان معلم باشد ولی برخوردار ازاین صفت ها نیست حتی میتوان برعکس اش را هم ملاحظه کرد. ولی بعضی از معلمین خاص است برعلاوه وصف های متذکره صفت های متعالی تری دارد که بقیه ندارد. من استاد محمدعلی مهدوی را از زمانه های بسیار دور به این طرف میشناسم مهدوی یکی از آن معلمین خاص است که بیش ازهمه آموختن را برخود روا داشته ونظم وانضباط درزندگی را معیار شرف انسانی تعریف کرده است وازخود وتمام قوه های درونی خود نظام را ساخته است که به تمام معنی میتوان اورا یک شخصیت متعالی ویک معلم زنده وجاوید درجامعه خواند. روز معلم برهمه معلمین ومخصوصا برای استاد عزیز رویش و استاد مهدوی تبریک میگم.

توسط: ابراهیم

(میزان ۲۱, ۱۳۹۸)


نظر شما چیست؟